Ruta 40 en Ruta de 7 lagos
Vanaf Zapala namen we de beroemde (beruchte?) Ruta 40 richting het zuidwesten, naarBariloche. Met een blauwe hemel en een mooie route ziet het er allemaal weer een stuk fraaier uit. Paasmaandag is wel een Zwarte Maandag, de massale uittocht vanuit de berggebieden vond plaats. Eén lange sliert aan autoblik op de andere weghelft, van een tweebaansweg.... Wij waren ongeveer de enige auto die in tegengestelde richting ging. Een goed vooruitzicht, maar eerst overleven. Argentijnen rijden zoals ze zijn: macho. Dubbel doorgetrokken streep heeft geen betekenis. Een gejakker van jewelste waarbij ze massaal inhalen zodat het een tweebaansweg lijkt, totdat jij die ene tegenligger bent. Onze claxon is optimaal gebruikt veelal in combinatie met groot licht. Het inhalen begint ook al vaak als je er nog naast rijdt... Bijna geen tijd om van de mooie omgeving te genieten. Onderweg moet je ook geen enkele voorziening verwachten, geen benzinepomp, geen parkeerplaats, niets. We reden dus bijna totaan Bariloche (zo\'n 300 kilometer) en vlak ervoor namen we de afslag naar Villa La Angostura. Weer een prachtige route met Kodak momentjes. Ook kwamen we de eerste onbemenste campings langs het water tegen. Niet onaardig maar we wilden verder. La Angostura is een soort Alpendorp, dáár gebeurt het allemaal. Zeker op de allerlaatste dag van de Paasvakantie. En het was ook vrij warm, zo\'n 26 graden. In de schaduw is het fris want het is wel herfst hier. Na lang schuimen vonden we eindelijk een prima camping nabij het water, weg van het centrum. Er stond maar 1 ander tentje. Nog een voordeel, we konden beneden in de kantine eten en dat deden we. De camping zelf had betere douches en wc\'s dan de meeste hotelletjes. We besloten meteen om twee nachten te blijven. De dag erna wilden we gaan lopen in National Park Arrayanes. We zagen kolibri\'s. \'s Avonds in de tent hoorden we de uiltjes krijsen tussen de bomen. De hemel stond vol met sterren en je kon de melkweg zien.
We namen de boot heen, een klein uurtje varen op een soort catamaran die toch vol zat met Argentijnse gezinnen. Eenmaal aan land op de landtong van het National Park waren we ze zo kwijt want bijna niemand ging de 13 kilometer terug lopen. Wij wel, en we kwamen langs prachtige kaneelkleurige bomen, de arayanes. Behalve die soort stonden er tal van andere indrukwekkende woudreuzen om ons heen. Prachtig! Na een kwartiertje vonden we een mooi plekje om te eten, we hadden nog geen ontbijt gehad. Heerlijk gewandeld met af en toe stevige klimpartijen. Het venijn zat vooral in de staart, de route werd omgeleid via een zeer zanderig, stoffig en steil pad langs de rotswanden. Met rode konen stonden we eind van de middag bij de auto. En toen de eerste cafe con leche van de dag. Helemaal bijgekomen hebben we nog de toerist uitgehangen door de winkelafstraten af te schuimen, het zonnetje voelde behaaglijk aan. Het hele terrein waarop ook onze camping lag, had zelfs een bewaker bij de ingang. Inmiddels kenden hij ons autootje wel. We konden tot middernacht terug komen maar zo laat maakten we het niet in het stadje. Nog een nachtje in de tent, echt een Indian Summer met koude nachten.
In de morgen was alles klam. Eerst een fotoshoot op het terrein vanwege de joekels van bomen en de creatieve knutsels met oude ski\'s. We vouwden de tentspullen losjes op en besloten die onderweg te drogen. Vandaag, donderdag 4 april, reden we de Ruta de 7 lagos, de 7 meren route. Het begin was prachtig geasfalteerd maar na 20 km werd het weer gravel. Langzaam rijden en veel stofwolken. Inmiddels zijn er wel mooie uitzichtspunten aangelegd en parkeer plekken. Halverwege van de weg af konden we onze spullen drogen, er was zon en wind. gevaarlijk voor onze spierwitte vellen. Ook enkele filmpjes vanuit de auto gemaakt. Veel mooie herfsttinten in de bomen. Midden op de middag waren we in San Martin de Los Andes. Een leuk plaatsje met veel winkels en restaurantjes. Door de concurrentie nog betaalbare accomodaties te vinden. Niet via de aanbevelingen van de VVV die we opgevraagd hadden, maar door zelf bij een rustig jaren \'30 hotel naar binnen te stappen. Hotel Crismalu, bemand door een Argentijnse Joost Prinsen. Heel behulpzaam. Leuke kamer en als het bevalt blijven we een nacht extra. Deze plaats is een goede uitvalsbasis voor leuke trips. We zien wel. Hasta luego.
Na zonneschijn komt regen
Van de regen in de drup
Na de eerste warme dag hebben we sindsdien enkel bewolking en heel veel regen gehad. De bewolking was fijn omdat we flinke afstanden moesten rijden. Nog even gelachen om de ultrakorte stretchrokjes waarin men (v/v) hier naar de kerk gaat. Die nieuwe Paus is misschien daarom gelovig geworden?
We volgden lange provinciale wegen, geen huis of mens te bekennen. Op de binnenwegen viel het verkeer nog mee. Wel hobbels en flinke gaten in de weg. Halverwege de middag ben je dan blij als je eindelijk een broodje kan scoren. Op dat moment besloten we de kampeerplannen te laten schieten vanwege de kou en de onophoudelijke regen. Geen Lihué Calel national park. Een volgend plaatsje duurt al gauw anderhalf uur extra. Laat dat (Puelches) weer zo\'n eng plaatsje zijn. Eén blik naar elkaar was voldoende om door te rijden. De volgende hoop was gevestigd op het ruim 500 km van te voren aangekondigde Villa Turistica San Piedra. De reclameborden zijn al jaren klaar, de stad zelf niet. En we zaten al bijna te kwijlen bij het idee aan leuke restaurantjes en een drankje. De straten (calles) waren al ingedeeld en er stonden wat betonnen kadavers. Verder wat weggeregende autochtonen op de kampeerplaatsen. We reden nog even terug naar het begin waar een nieuw plastic hotel stond, het leek meer op een crematorium. Geen klant te bekennen, wel een manager. De prijs was onverbiddellijk hoog. Weer was één blik voldoende, en een diepe zucht. Wéér door, naar Generaal Roca, nog anderhalf uur extra rijden. Gelukkig was het toen droog waardoor het langer licht bleef, het asfalt was ook gatenvrij. Generaal Roca heeft veel armoedige voorwijken, de stad is een doolhof, zeker als het donker is. Gelukkig zit er bij de auto een tomtom, spaanstalig maar met wat knopjes drukken kom je een aardig eind. El centro. Heb je eindelijk een hotel gevonden, zit het vol! Dat kennen we niet. De volgende niet mooi maar europese prijzen. Uiteindelijk vonden we een hotel een paar blokken verwijderd van het centrum. Al snel liepen we richting het centrum en vonden we een leuke pizzaria. Ben je een dag in de auto weer snel vergeten.
Vandaag dachten we het rustig aan te doen, het bleek achteraf een leuke 1 april grap. Alles, dus ook de musea, was nog gesloten wegens Pasen. We wilden naar een groot stuwmeer rijden ten zuidwesten van Neuquen. Nadat we die grote stad en de honderden verkeerslichten voorbij waren, volgde weer een teleurstelling: de weg was afgesloten wegens de hevige regenval. Het was er maanden heel warm en droog geweest en de grond kon het vele water niet verwerken. Ik zag ons al in een zogeheten sinkhole verdwijnen met Fordje en al... Balen, maar je doet er niets aan. Dan maar via Zapala. Ik zeg via maar het werd uiteindelijk Zapala zelf want de binnenwegen zijn niet te vertrouwen. Helaas hierdoor ook geen dinosaurusopgravingen bezichtigen. Zapala kenden we en daar word je op zich niet vrolijk van want het is er allemaal erg armoedig. De eerste keer sliepen we hier in een gribustentje gerund door twee 80 plussers, de laatste keer in een nieuw casinohotel. Maar beide keren waar voor je geld. Nu konden we voor casinoprijzen de gribustent krijgen... De Argentijnen kunnen het betalen dus er deugt iets niet aan de huidige wisselkoers. Kan iemand de ambassade bellen? Het prijspeil nu ligt 200-300 % hoger dan een paar jaar geleden, maar de koers is amper meegegroeid. Datwordt nog wat...
In een eettentje wat aan de nok toe gevuld was, liep 1 ober. Fastfood kreeg een nieuwe betekenis. Daarna nog een keer heel Zapala afgereden, en waarempel, we vonden nog een gribustentje. En goedkoop, dus dan mag het. Een eventuele vluchtroute hebben we zelf al uitgestippeld in geval van calamiteit. Recht tegenover zit een restaurantje. Ik zit nu in de lobby waar gratis en speedy wifi is. Wijn moet je zelf even kopen bij de kiosk ernaast,maar ze schenken het graag voor je in. Het geluk lacht ons weer toe!
Jullie begrijpen vast, dat we nog geen foto\'s gemaakt hebben. Dat komt nog wel, de weersvoorspellingen zijn na vandaag goed en we naderen de fraaiere gebieden. Tot een volgende keer.
We zijn in Argentinië
Zo zit je in de sneeuw in Nederland, zo ben je op de warme pampa\'s van Argentinië. Kost wel wat gereis maar dan ben je ook zowat aan de andere kant van de wereld. We vlogen eerst van Schiphol naar Frankfurt. Daar hadden we het uurtje resterende tijd erg hard nodig om op een drafje door alle eindeloze gangen te banjeren, roltrappen en onbemenste treinente nemen en vervelende douanepersoneel te passeren. Hijgend sta je dan bij het toestel waarin je de ruim 13-uur-durende vlucht naar Buenos Aires gaat maken. Wij zaten bij de nooduitgang en hadden heel veel beenruimte. Het viel op dat het toestel bij lange na niet vol zat. Gelukkig konden we dit keer wat slapen. We vlogen met Lufthansa, Duits, ja hoor, dat betekent dat alle bekende acteurs in de beschikbare films Duits Spreken. Of het nu onze favoriete Deense acteur was of Pierce Brosnan, zo konden allemaal Duits. Ik hield het één film vol.
Lokale tijd 8 uur \'s ochtends landden we. We sloten aan in de slingerende douane rijen. Er waren 12 loketten open en via een belletje werd je naar een loket gesluisd. Ging vrij aardig en wij hadden geen vervelende dame. Wel namen ze van iedereen een pasfoto met de webcam en moest je een vingerafdruk van je duim laten nemen. Daarna kreeg je je stempel in het paspoort. De bagage kwam meteen op de band. Net als je denkt \'wat gaat het soepel\' ontdek je een overvolle nieuwe hal, onherkenbare rijvorming en hoorden we klappende en fluitende Argentijnen die zo hun ergernis lieten blijken. We moesten allemaal weer met alle bagage door de douane.
Moe en zweterig sta je dan eindelijk in de centrale hal van vliegveld Ezeiza. Pinnen was lastig maar ik trok wat pesos uit de muur. Hans ging de autoverhuurder opsnorren en kwam met hem terug. Buiten overviel ons de warmte, zelfs al in de ochtend. Sta je dan in je thermowear plus winterbroek en trui. Snel de sandalen opgezocht en de rest maar aangehouden want je wordt niet frisser in een auto in de zon.
Het was een heel gedoe met de auto. Het land heeft blijkbaar erg hoge nood aan contant geld, nog veel meer dan voorgaande jaren. De koers lijkt gunstig, maar ze verzinnen een extra bedragje per pin. En je mag max zo\'n 200 euro per dag pinnen en dan moet je hopen dat de machine gevuld is. De autoverhuurder wilde Amerikaanse dollars maar die zijn daar niet te krijgen. Alles in 1 keer pinnen ging niet. In andere jaren ging dat nog allemaal met een creditkaart. Dan een reservering als voucher, als we terugkomen en dan het resterende bedrag contant betalen, verscheuren ze die voucher. Gelukkig kan je snel je bankzaken checken als er wifi is. En bij deze verhuurder zaten we ook de vorige jaren dus we hopen dat wij als persoon ook credits hebben opgebouwd.
Later dan verwacht reden we weg. Je neemt altijd een paar keer een foute afslag voordat je op de goede weg zit en dan nog denk je \'hier reden we net toch ook?\' Totaan de volgende plaats Los Lobos bleef het druk op de weg. Daarna zagen we enkel horizon, graslanden, pampa\'s, vee en luchtspiegelingen op de weg voor je.
We vonden Bolivar ver genoeg voor de eerste dag. Al is het Paasweekend, er was plek in het hotel waar we eerder waren. Er was niets (...) veranderd. We slenterden na het inchecken nog een uur in de warmte door de straten van Bolivar. Rond 20 uur zijn we ergens wat gaan eten. Met dank aan het uiterst luidruchtige nachtleven hier met rondcrossende brommers en motoren zonder uitlaat, een paar disco\'s en veel getoeter, hebben we heerlijk geslapen.
Fijne Pasen!