Vanaf Zapala namen we de beroemde (beruchte?) Ruta 40 richting het zuidwesten, naarBariloche. Met een blauwe hemel en een mooie route ziet het er allemaal weer een stuk fraaier uit. Paasmaandag is wel een Zwarte Maandag, de massale uittocht vanuit de berggebieden vond plaats. Eén lange sliert aan autoblik op de andere weghelft, van een tweebaansweg.... Wij waren ongeveer de enige auto die in tegengestelde richting ging. Een goed vooruitzicht, maar eerst overleven. Argentijnen rijden zoals ze zijn: macho. Dubbel doorgetrokken streep heeft geen betekenis. Een gejakker van jewelste waarbij ze massaal inhalen zodat het een tweebaansweg lijkt, totdat jij die ene tegenligger bent. Onze claxon is optimaal gebruikt veelal in combinatie met groot licht. Het inhalen begint ook al vaak als je er nog naast rijdt... Bijna geen tijd om van de mooie omgeving te genieten. Onderweg moet je ook geen enkele voorziening verwachten, geen benzinepomp, geen parkeerplaats, niets. We reden dus bijna totaan Bariloche (zo\'n 300 kilometer) en vlak ervoor namen we de afslag naar Villa La Angostura. Weer een prachtige route met Kodak momentjes. Ook kwamen we de eerste onbemenste campings langs het water tegen. Niet onaardig maar we wilden verder. La Angostura is een soort Alpendorp, dáár gebeurt het allemaal. Zeker op de allerlaatste dag van de Paasvakantie. En het was ook vrij warm, zo\'n 26 graden. In de schaduw is het fris want het is wel herfst hier. Na lang schuimen vonden we eindelijk een prima camping nabij het water, weg van het centrum. Er stond maar 1 ander tentje. Nog een voordeel, we konden beneden in de kantine eten en dat deden we. De camping zelf had betere douches en wc\'s dan de meeste hotelletjes. We besloten meteen om twee nachten te blijven. De dag erna wilden we gaan lopen in National Park Arrayanes. We zagen kolibri\'s. \'s Avonds in de tent hoorden we de uiltjes krijsen tussen de bomen. De hemel stond vol met sterren en je kon de melkweg zien.
We namen de boot heen, een klein uurtje varen op een soort catamaran die toch vol zat met Argentijnse gezinnen. Eenmaal aan land op de landtong van het National Park waren we ze zo kwijt want bijna niemand ging de 13 kilometer terug lopen. Wij wel, en we kwamen langs prachtige kaneelkleurige bomen, de arayanes. Behalve die soort stonden er tal van andere indrukwekkende woudreuzen om ons heen. Prachtig! Na een kwartiertje vonden we een mooi plekje om te eten, we hadden nog geen ontbijt gehad. Heerlijk gewandeld met af en toe stevige klimpartijen. Het venijn zat vooral in de staart, de route werd omgeleid via een zeer zanderig, stoffig en steil pad langs de rotswanden. Met rode konen stonden we eind van de middag bij de auto. En toen de eerste cafe con leche van de dag. Helemaal bijgekomen hebben we nog de toerist uitgehangen door de winkelafstraten af te schuimen, het zonnetje voelde behaaglijk aan. Het hele terrein waarop ook onze camping lag, had zelfs een bewaker bij de ingang. Inmiddels kenden hij ons autootje wel. We konden tot middernacht terug komen maar zo laat maakten we het niet in het stadje. Nog een nachtje in de tent, echt een Indian Summer met koude nachten.
In de morgen was alles klam. Eerst een fotoshoot op het terrein vanwege de joekels van bomen en de creatieve knutsels met oude ski\'s. We vouwden de tentspullen losjes op en besloten die onderweg te drogen. Vandaag, donderdag 4 april, reden we de Ruta de 7 lagos, de 7 meren route. Het begin was prachtig geasfalteerd maar na 20 km werd het weer gravel. Langzaam rijden en veel stofwolken. Inmiddels zijn er wel mooie uitzichtspunten aangelegd en parkeer plekken. Halverwege van de weg af konden we onze spullen drogen, er was zon en wind. gevaarlijk voor onze spierwitte vellen. Ook enkele filmpjes vanuit de auto gemaakt. Veel mooie herfsttinten in de bomen. Midden op de middag waren we in San Martin de Los Andes. Een leuk plaatsje met veel winkels en restaurantjes. Door de concurrentie nog betaalbare accomodaties te vinden. Niet via de aanbevelingen van de VVV die we opgevraagd hadden, maar door zelf bij een rustig jaren \'30 hotel naar binnen te stappen. Hotel Crismalu, bemand door een Argentijnse Joost Prinsen. Heel behulpzaam. Leuke kamer en als het bevalt blijven we een nacht extra. Deze plaats is een goede uitvalsbasis voor leuke trips. We zien wel. Hasta luego.