Van hoog en koel naar laag en zwoel
Na het verlaten van Tilcara zijn we naar Purmamarca gereden voor een korte ochtendwandeling langs de Siete Colorades. Het blijft een prachtig gezicht die toverbalbergen. Twee honden liepen met ons mee.
Om 11 uur zaten we weer in de auto voor de afdaling uit de bergen. Ineens realiseer je je dat we de (echte) bergen niet meer gaan zien de laatste fase van onze reis. Ten tweede, de nachtelijke koelte kunnen we ook op onze buik schrijven.
Na een uur of twee zaten we ineens in een Argentijnse variant op het Friese platteland. Saai is dat dan ineens, geen uitzicht, alleen kleine weggetjes die naar kleine boerderijen (finca\'s) gaan. Het gebied heet de chaco, de droge chaco. Er bestaat ook een natte chaco waar het vee tot aan hun buik in het water staat. Af en toe de airco in de auto aan, maar je krijgt dan wel een dreun als je uitstapt. Gisteren zo\'n 460 kilometer gereden, wat verder dan de bedoeling. Langs de ellenlange weg naar Corrientes in het oosten liggen weinig plaatsen. Het asfalt is ook spannend, er zitten gaten in die groter zijn dan de autoband van een vrachtwagen. Het zijn diezelfde vrachtwagens die de wegen stuk rijden. Er zijn stukken waartussen helemaal geen trucks rijden en dan is het asfalt even goed. Het landsdeel is armoedig, de plaatsjes zijn armoedig en droevig om te zien. Kan je voorstellen dat je daar een hotel zoekt.... Er komt hier zelden een toerist, want degenen die richting de Iguazu watervallen gaan, nemen veelal een binnenlandse vlucht. Maar ook dat is Argentinië. Wat is veranderd de laatste jaren is het enorm toegenomen verkeer en in de plaatsen zelf de brommers en scooters. Dat went nooit. Daarom reden we langer door dan gepland. Het gehucht waar we verbleven heet Taco Pozo. Het hotel heette Oasis. Tot zover het goede nieuws. Na de pracht en praal in Tilcara hadden we nu een low budget, snoeiheet, niet te ventileren schuimrubberen matrasjeskamer te pakken. Onze kamer leek schone lakens te heben, de andere kamers leken al weken niet in gebruik maar de lakens lagen nog omgewoeld de kamers te sieren. Het werd \'s nachts niet rustig, ofwel de luidruchtige mensen dan weer hun dieren: knorrende varkens die overal in chaco rondscharrelen en hanen die non-stop de nacht het ochtendgloren aankondigen. Zo leer je dat elke haan een uniek geluid heeft. Je moet wat als je wakker ligt tot 4 uur. Tussendoor hadden we ook onze handen vol aan de duizenden muggen op onze kamer. Het gierde werkelijk van de muggen! \'Hoogtepunt\' is dan het lokale tankstation waar je \'s avonds even heen vlucht voor een instant pasta met lauwe wijn met ijsblokjes onder het genot van TL licht. Wegens succes gingen we er vanmorgen 8 uur ontbijten. Gelukkig was het vandaag flink bewolkt, prima weer om te rijden en weer een flink stuk op te schieten, zo\'n 300 kilometer erbij. Dit gebied staat bekend om het katoen wat hier verbouwd wordt.
We zijn nu in Presidencia Roque Saenz Peña, een flinke plaats van 70.000 inwoners. Beroemd om zijn termas, de thermaalbaden. We hadden gelezen dat er nieuw hotel (Aconcagua) moest zijn. Na wat gedoe gevonden, ligt gelukkig in een minder druk deel van de stad. Ineens zijn we fan van airco\'s! We zijn vanmiddag naar een soort dierentuin gegaan aan de rand van de stad. Lekker rustig en goedkoop. Ze hebben vooral dieren die zijn opgevangen uit het wild, uit eigen land. Een prettige middag, al waren we weer helemaal klam en warm toen we klaar waren. Fijn idee dat we al een goed hotel hadden om naar terug te keren. Morgen rijden we door naar Corrientes, 200 kilometer verder en daar we willen we overnachten ergens aans de rand van de stad, liefst nabij de grote rivier.