Zo zit je in de sneeuw in Nederland, zo ben je op de warme pampa\'s van Argentinië. Kost wel wat gereis maar dan ben je ook zowat aan de andere kant van de wereld. We vlogen eerst van Schiphol naar Frankfurt. Daar hadden we het uurtje resterende tijd erg hard nodig om op een drafje door alle eindeloze gangen te banjeren, roltrappen en onbemenste treinente nemen en vervelende douanepersoneel te passeren. Hijgend sta je dan bij het toestel waarin je de ruim 13-uur-durende vlucht naar Buenos Aires gaat maken. Wij zaten bij de nooduitgang en hadden heel veel beenruimte. Het viel op dat het toestel bij lange na niet vol zat. Gelukkig konden we dit keer wat slapen. We vlogen met Lufthansa, Duits, ja hoor, dat betekent dat alle bekende acteurs in de beschikbare films Duits Spreken. Of het nu onze favoriete Deense acteur was of Pierce Brosnan, zo konden allemaal Duits. Ik hield het één film vol.
Lokale tijd 8 uur \'s ochtends landden we. We sloten aan in de slingerende douane rijen. Er waren 12 loketten open en via een belletje werd je naar een loket gesluisd. Ging vrij aardig en wij hadden geen vervelende dame. Wel namen ze van iedereen een pasfoto met de webcam en moest je een vingerafdruk van je duim laten nemen. Daarna kreeg je je stempel in het paspoort. De bagage kwam meteen op de band. Net als je denkt \'wat gaat het soepel\' ontdek je een overvolle nieuwe hal, onherkenbare rijvorming en hoorden we klappende en fluitende Argentijnen die zo hun ergernis lieten blijken. We moesten allemaal weer met alle bagage door de douane.
Moe en zweterig sta je dan eindelijk in de centrale hal van vliegveld Ezeiza. Pinnen was lastig maar ik trok wat pesos uit de muur. Hans ging de autoverhuurder opsnorren en kwam met hem terug. Buiten overviel ons de warmte, zelfs al in de ochtend. Sta je dan in je thermowear plus winterbroek en trui. Snel de sandalen opgezocht en de rest maar aangehouden want je wordt niet frisser in een auto in de zon.
Het was een heel gedoe met de auto. Het land heeft blijkbaar erg hoge nood aan contant geld, nog veel meer dan voorgaande jaren. De koers lijkt gunstig, maar ze verzinnen een extra bedragje per pin. En je mag max zo\'n 200 euro per dag pinnen en dan moet je hopen dat de machine gevuld is. De autoverhuurder wilde Amerikaanse dollars maar die zijn daar niet te krijgen. Alles in 1 keer pinnen ging niet. In andere jaren ging dat nog allemaal met een creditkaart. Dan een reservering als voucher, als we terugkomen en dan het resterende bedrag contant betalen, verscheuren ze die voucher. Gelukkig kan je snel je bankzaken checken als er wifi is. En bij deze verhuurder zaten we ook de vorige jaren dus we hopen dat wij als persoon ook credits hebben opgebouwd.
Later dan verwacht reden we weg. Je neemt altijd een paar keer een foute afslag voordat je op de goede weg zit en dan nog denk je \'hier reden we net toch ook?\' Totaan de volgende plaats Los Lobos bleef het druk op de weg. Daarna zagen we enkel horizon, graslanden, pampa\'s, vee en luchtspiegelingen op de weg voor je.
We vonden Bolivar ver genoeg voor de eerste dag. Al is het Paasweekend, er was plek in het hotel waar we eerder waren. Er was niets (...) veranderd. We slenterden na het inchecken nog een uur in de warmte door de straten van Bolivar. Rond 20 uur zijn we ergens wat gaan eten. Met dank aan het uiterst luidruchtige nachtleven hier met rondcrossende brommers en motoren zonder uitlaat, een paar disco\'s en veel getoeter, hebben we heerlijk geslapen.
Fijne Pasen!