Het noorden van Argentinië is minder droog en dor dan we ons herinnerden. We hebben twee dagen gereden en het was geen moment saai, integendeel. De bewegwijzering is wel een verhaal apart. Als je een bord wil, is er geen en als het een doorgaande weg is zonder afslagen dan staat er om de kilometer een bord (met pijlen rechtdoor...). Soms hadden we de tomtom nodig om de Ruta 40 te blijven volgen, vooral in en rondom kleine plaatsjes. De hoofdweg wil niet zeggen dat er altijd asfalt is, of dat er geen water overheen kan stromen dus vertrouw niet op algemene wijsheden.
We reden door boomrijke plaatjes, door een groot en open grasland (campo arenal) temidden van bergen om daarna weer slingerwegen te hebben. Soms zagen we lange stapels geoogste paprika\'s liggente drogen.
Ons doel gisteren was Ruinas de Quilmes, of liever gezegd het fraaie hotel wat erbij ligt. In 2005 sliepen we daar en de trapsgewijze ruinas tegen de berg beklommen we als de zon weg was. Hoe anders was het nu. Een nep indiaan in jeans, Nike petje en pickup truck verkocht een kilometer voor de ruinas toegangskaarten voor de Heilige Stad. Hans zei dat we naar het hotel wilden waarop de man zei dat dat \'no functionado\' was. Omdat we dat niet geloofden, reden we door zonder te betalen. Er was daar al jaren sprake van een vete tussen exploitant en de oorspronkelijke bewoners van dat gebied. Dat \'oorspronkelijk\' moet je ook met een schep zout nemen want die stam bestaat al lang niet meer volgens de reisgidsen. Wat wel klopte is dat het hotel niet meer in gebruik is. Erg jammer want het was er superstil en het hotel was smaakvol gebouwd en ingericht. Weggepest. De ruinas mocht je ook niet meer zomaar betreden maar om 13 uur in de blèrende zon doen we dat sowieso niet.
Snel door naar Cafayate ondanks de teleurstelling. Alsof het zo moest zijn. Cafayate is een klein, rustig (geen scooters) en op toeristen ingesteld plaatsje op een sympathieke manier. Ze weten wat toeristen leuk vinden. Aangezien het laagseizoen is, kan je de toeristen op twee handen tellen. We hadden een prima hostal, royaal, schoon en goedkoop. Een mooi excuus om de rest van ons dagbudget te besteden aan een goed restaurant. Die vonden we aan het plein, we aten op het terras. Deze gelegenheid en maaltijd komt met stip op nummer 1 binnen. Veel kruiden, veel smaken en een super ober.
Vandaag reden we van Cafayate naar Villa San Lorenzo bij Salta in de buurt. Al vrij snel rij je dan door de Quebrada (kloof) de Cafayate. Veel fraaie steenformaties met als primaire kleur rood. We hadden de zon voor ons, maar als je even stopte en terugkeek, dan zag je de kleuren en lagen in het landschap. Wel bustoerisme. Bij een beroemde grote kloof was het filewandelen, maar dat gebeurde ons gelukkig maar eenmalig.
Na de Quabrada reden we door groene, vruchtbare gebieden. Er werd van alles verbouwd, zoals tabak, maïs en rode pepertjes. Zo viel er continu wat te zien.
Ruim voor Salta, een grote stad en toeristische trekpleister, zetten wij de tomtom aan. We zochten Villa La Lorenzo, een rustig stadje temidden van het groen waar we logeeradres Casa Hernandez op het oog hadden. Het was vroeg in de middag, we hadden al gekoeld bier in de kofferbak en zagen ons al helemaal zitten in een grote tuin vol bomen en bloemen. De casa was snel gevonden maar er zat een hangslot om het hek. Gesloten wegens privé feest.
Een klein stukje verder langs de doorgaande weg in Lorenzo, ging een afslag naar een quebrada. Een veel rustiger weg, heel veel bomen en bloemen en koloniale gebouwen. Kijk, dan voelen wij Hollanders ons al snel op ons gemak.
Na wat verschillende adresjes gevraagd te hebben maar niet geschikt bevonden, viel ons oog op El Castillo. Inderdaad, een kasteel. Tevens hotel met restaurant. Kijk bij de \'links\' rechtsonder op deze website om meer te zien. Ook hier kon nog wel wat afgedongen worden en dat lukte. Hoe langer we hier rondlopen en kijken, hoe meer leuke plekjes er binnen en buiten zijn. De quebrada verderop langs dit doodlopende weggetje stelt weinig voor, maar het was genoeg om onze benen wat te strekken en onze zelf gesmeerde broodjes op te eten. \'Ons bint ook zuunig\' zodat we vanavond kunnen dineren in dit kasteel.
We verheugen ons op een nieuwe spectaculaire rit richting Purmamarca. Wat daar te zien is, komt de volgende keer.