Geologische hoogstandjes
De enige dag dat je zeker denkt offline te zijn, is er juist wifi en niet eens zo traag als in de hotel. We staan momenteel in park Talampaya in afwachting van het weggaan van de dagtoeristen. In de open lucht is er wifi. We wachten met de tent opzetten tot de ergste warmte weg is. In de schaduw met een briesje erbij is het goed te doen. Als we goed geïnformeerd zijn kunnen we vanaf 20 uur hier nog iets eten ook. Wel zijn alle gebouwen vier keer groter dan 8 jaar geleden. Rijke pensionados uit Buenos Aires worden massaal ingevlogen en rondgeleid. In de topdrukte kwamen we hier aan dus het was even slikken... Morgen beslissen we of we ook een tour gaan doen, want zo kleinschalig als toen in een jeepje mag het allemaal niet meer. Zelf gaan is verboden. Maar het park ingaan blijft spectaculair dus we overwegen een tocht per fiets te doen. In de ochtend is het nog niet zo heet. We zien wel. We hopen op een rustige avond en koele nacht, de loslopende vosjes voor onszelf, de stilte die valt als de generator uitgaat en dat de sterren de onmetelijke hemel boven ons gaan verfraaien.
We zijn de laatste twee dagen weer wat noordelijker gekomen. De routes waren erg mooi, vooral de ochtenden. Vanaf Barreal zijn we al meteen meermalen gestopt. Ook omdat het \'s ochtends nog niet zo warm is. We zagen een klein paadje een kloof ingaan met verschillende gekleurde gesteentes en we reden er een stukje in. Uit het niets ineens allerlei mensen met oranje hesjes aan het werk. Geen idee waarmee. Iets verder lagen om de 20 meter generatoren. Huh? Nog iets verder een groepje elektrotechneuten aan hun busjes te zien. We mochten parkeren en een kijkje nemen wat er gaande was. Zien we ineens honderden deels afgerokte klapstoeltjes, een podium, lichtmasten, mobiele toiletten en veel mensen aan het werk. Op 21 april zou er een groot concert of misschien wel opera worden uitgevoerd. In wat een fraai decor! Aan de ene kant die spectaculaire rotsen, aan de andere kant de Aconcagua. Nu begrepen we ook beter waarom er veel was volgeboekt en de prijzen misschien nog wel wat verder opgedreven zijn in Barreal. Wij gingen verder. De route slingerde langs de rotsen, bij vlagen erg smal en soms ontbreken stukjes asfalt. Gelukkig amper verkeer. We hadden de avond ervoor een \'nieuwe\' witte wijn ontdekt uit de regio, gemaakt van Torrentés druiven. We zagen onderweg de druivenranken. Iets om te onthouden al weet ik niet of die in Nederland te koop is. Doe er je voordeel mee.
Het laatste stuk rechte weg van 101 kilometer naar San José de Jachal was even doorbijten. Een kaarsrechte weg en de warmte neemt dan toe. Gelukkig waren we vlak daarvoor nog even een half uurtje gestopt bij een klein tentje op een kruising. Daarna is zo\'n rit goed te doen. In Jachal overnacht bij Plaza hotel, maar de naam klinkt exotischer dan de plek is. Wederom niets veranderd in al die jaren (vanaf 1900 vrees ik). De pantoffelparades rondom het centrale plein, verlopen anno 2013 geheel gemotoriseerd. Wij vonden een alleraardigst eettentje en sliepen prima.
Vandaag weer geluk met ons ochtendprogramma. Weer een schitterende omgeving om in rond te rijden. Eerst nog veel groen en bomen, daarna een meertje en ineens kwamen we op een favoriet kronkelweggetje door de bergen. Ditmaal geasfalteerd. Nog steeds even smal, bij vlagen past er maar 1 auto op de weg en dan heb ik het nog niet eens over de delen die aan de zijkanten weggevaagd worden door natuurlijke invloeden. We zagen in het begin zandsteenformaties met grote gaten van de erosie. Daarna allerlei sedimenten door elkaar, om met de woorden van mijn geologische reisgenoot te spreken: het is een zooitje. Wel een mooi zooitje dan. Op het laatst van de route allerlei Jurassic Park-achtige varianten. En wat Talampaya zo bijzonder maakt, zal ik (hopelijk) een volgende keer laten zien.