El Sosneado
Vanuit Malarguë hadden we als hoofdtrip 60 km gruisweg vanaf El Sosneado richting de Chileense grens. Eindbestemming een verlaten hotel met thermaalbaden die in de open lucht liggen. De route is prachtig maar duurt zo\'n 2,5 uur enkele reis. Dat waren we niet vergeten maar wel hoe slecht de weg was, maar ons kleine Fordje redde het. Geen wonder dat het hotel verlaten is zou je zeggen...
Volgens ons komen hier amper toeristen. De bergen zijn spectaculair en de kleuren fascinerend. Vanwege het gehobbel, gerammel en geslinger moet je ook en af toe stoppen en dan maakten we foto\'s. De rivier maakt het plaatje compleet. Ook grote kuddes paarden, een paradijs voor ze zo lijkt het. Langs de hele weg ongeveer 3 hutjes gezien van Mapuche indianen. Heel verlaten. Op de toppen ligt sneeuw en we zagen enkele gletsjers. Rond 13 uur waren we bij de thermaalbaden. Hans nam een zwavelbadje in de meest warme en op het oog (!) schoon lijkende bad. We waren hier al eens eerder. Wat opviel was dat het zwerfafval in de omgeving was toegenomen, wat een afknapper. Het zijn zwijnen die Argentijnen, ze gooien graag afval weg waar het ze uitkomt. Gelukkig wordt er langs de wegen veel opgeruimd maar het blijft iets wonderlijks dat je je afval dumpt in een prachtige natuur.
Na 2 uurtjes terughobbelen waren we terug op het asfalt, op weg naar San Rafael (nee, niet die voetballer). Aangezien dat een drukke plaats is bogen we vlak ervoor af naar Villa 25 Mayo, een wat rustige oudere nederzetting. Wel overprijsd helaas maar we namen een betaalbaar appartement in een koloniale gebouw. Niet echt schoon, maar om de hoek lag een heerlijk terras en zeer authentieke comedor, een vreettentje. Niets culinairs, maar snelle happen en koude drankjes. Laten we zeggen, een budgetdagje. Toen we binnen zaten was het wel weer geinig om de met plastic afgedekte tafels te zien waaronder een geblokt kleedje ligt. Een groot buffet, ouderwetse ijskasten met handgrepen en een aardig ouder echtpaar. Zij, met schort kookt, hij doet de bediening. We hoorden er helemaal bij. Het dorpje is rustig, maar de honden blaften wat af bij vlagen.
De dag erna vroeg gestart en weg naar Uspallata. We zagen verschillende kanten van Mendoza: de grote droge vlaktes waar kale struiken en cactussen groeien. Wel zagen we voor het eerst emoes, een soort struisvogel, ze vielen haast niet op. Ook weer volop oliewinning gezien de ja-knikkers. Een poosje later langs de tweebaansweg schaduwrijke bomen zoals overhangende wilgen. Hier heel veel druivenranken in velerlei tinten. Grote estancia\'s en bodega\'s. Naast druiven groeit hier veel meer. Het kruid oregano is populair (helaas is het eten tamelijk flauw), flespompoenen, fruit en heel veel knoflook. Soms reden we achter een oud Fordje volgeladen met trossen vol. Veel tempoverschillen door oude en nieuwe auto\'s, veel inhalen. Laatste stuk voor de afslag naar Uspallata nog even een vierbaansweg meegepikt. Op de achtergrond zagen we de hele dag de flanken van het Andesgebergte. Er zijn vele toppen van rond en en boven de 6000 meter. De grootste, de Aconcagua is bijna 7000 meter. Deze ligt nabij Uspallata op de grens met Chili.
We namen ons intrek in een rustig gelegen cabaña, een huisje, royaal, schoon en betaalbaar. Het Grand hotel Uspallata waar we in 2005 nog een suite boekten voor 25 euro, vraagt tegenwoordig voor de kleinste goedkope kamer, minimaal 800 pesos, zo\'n 135 euro. En dat niet alleen, ze zaten stampvol!
Vandaag bestond ons ochtendprogramma uit een ritje richting Aconcagua totaan Puente del Inca. Het landschap is bijna te immens om op een foto te vangen. Je krijgt traanogen van het staren in de diepte. Rondom hoge bergen in allerlei kleuren. Verder een onmetelijke rivierbedding waarin oude sedimenten herkenbaar zijn. Wel wat vrachtverkeer, maar bij het klimmen veelal twee wegdelen. Geen luxe. Er wordt volop gewaarschuwd voor bochten en steile hellingen, maar we zagen toch een truck die vlak ervoor het ravijn was ingereden...
We stopten bij Puente del Inca, een oud badhuis dat door het jarenlange doorstromen gemineraliseerd is, de foto maakt duidelijk wat dat is. We volgden dezelfde weg terug via Uspallata, tanken en door naar Barreal. Weer een weids maar ander landschap dan richting de Chileense grens. Minder kleuren, maar aan weerszijden van de weg lappen droge grond die glooiend overgaan in de bergen. De Aconcagua blijft te zien tot Barreal. De weg was deels asfalt, deels gruis en het laatste deel weer asfalt.
We verheugden ons op Barreal maar het was hier weer een gekkenhuis met de prijzen. Heel deprimerend want je ziet ook nergens gasten. We hadden ooit een favoriete Duitser hier, El Aleman, die een goed restaurant had en die nu ook zijn onderkomens aan het water had gebouwd. Er was plaats maar hij ontkende de prijsstijgingen. Dat komt door de zwarte markt, als we euro\'s in contanten hadden, kregen we een koers van 1:10, maar ja, wij krijgen in de pinautomaat 1:6 en betalen ook nog om in kleine hoeveelheden cash op te nemen. Tja, als we dat hadden geweten hadden een berg dollars en of euro\'s meegenomen maar dat hebben we niet. En laten we wel zijn, ze nemen lang niet overal buitenlandse valuta aan. Maar deze parallelmarkt verstoort wel de gewone markt. We gingen weg en besloten zelfs helemaal weg te rijden uit Barreal want we hadden 20 adressen geprobeerd, allemaal anders en willekeurig maar telkens te hoge prijzen. En net toen we besloten weg te rijden, kwam we langs een laatste posada. Leuk verbouwd met veel oude spullen op de corridors. Erg charmant, een royale kamer, schoon, goed geprijsd en een restaurant. Alsnog tevreden streken we neer tegen 17.30 uur. Beetje picknicken op de wandelgangen mag en we hebben weer eens wifi, niet op de kamer maar bij de entree. Aangezien het restaurant pas om 20.30 uur opent, maak ik daar snel nog even gebruik van. Naar verwachting zijn we de komende dagen ook offline want we gaan onder andere kamperen in Parque Talampaya.