Maandag en dinsdag dagtrips rondom Malarguë. Fijn om de dag te starten met een goed ontbijt inclusief fruitsalade en lekkere koffie. Meestal krijg je in dit land mierzoete medialuna\'s (halvemaantjes maar geen lekkere croissants) met een klodder jam en drabberige koffie met een bak gevulde suikerzakjes ernaast... Altijd weer een verrassing. Lunch smeren we zelf onderweg op de hoedenplank (wie gebruikt hem daarvoor?) want eenmaal weg uit een stadje zijn er haast geen voorzieningen.
In deze droge periode is het hier overdag gemiddeld 25 graden en \'s nachts 10 graden. Aan de Argentijnse kant van het Andesgebergte is het vrij droog, maar de brede rivierbeddingen geven aan hoe het er in de lente uit moet zien als de sneeuw smelt. Vanuit Malarguë lopen diverse wegen richting de bergen. Maandag reden we over een lange zandweg naar een aantal fraaie rotsformaties, de Castillos de Pincheira. Toerisme is ontdekt als bron van inkomsten en zodoende was er bij het uitzichtspunt een parkje met bomen (schaduw is zeldzaam in het open land) en een zwembad aangelegd. Entreegelden zijn te hoog om er even een broodje te eten. Halverwege de middag zaten we heerlijk op ons eigen balkon te lezen, we zijn de enige gasten en dat vinden wij nooit erg.
Vandaag een wat langer tochtje op weg naar Las Leñas. Dat is een populair skigebied maar wij gingen voor de route zelf. De lucht aan één kant van de weg was knalblauw en dan komen alle kleuren in het landschap tot zijn recht. Hans had de omgeving via Google Earth bekeken en gezien dat er ook een aantal meertjes waren, dolines, grote gaten in het landschap gevuld met helder blauw water. De eerste was zelfs een betaalde toeristenattractie: de Laguna de la Niña Encantada. Het hoe en waarom van deze legende kregen we erbij in het Spaans. We gingen er heen en het was inderdaad een zeer helder meertje waarin grote vissen zwommen. En er was een altaartje versierd met plastic bloemen en allerlei rozenkransjes.
Die erna was Pozo de Animas, een veel grotere doline, maar gratis. De zon werd steeds heter en we konden niet te lang buiten blijven met onze witte huiden, zeker niet omdat we vaak op hoogte vertoeven. De enige boom op onze route kwam goed van pas voor de lunch. Daarna ben je blij dat je weer binnen kan zitten in een koele ruimte. Hoe kort geleden verlangden we nog naar wat zon? Het kan verkeren. Morgen vertrekken we uit Malarguë. Via een laatste zijtrip naar de Chileense grens, gaan we daarna verder noordelijk Mendoza in.