De dag dat we Caviahue verlieten was het bewolkt. Het landschap krijgt daardoor andere tinten, minder scherpe contrasten. Vlak na Caviahue ligt een aparte waterval, in een diepe uitgesleten kom, de cascade de Agrio. En zelfs in die diepte lopen geitjes. Geiten, chivitos, zie je veel, vooral in deze streek. Ze staan meer dan elders op het menu. Groentes daarentegen zelden. Wel vaak pastagerechten, met dank aan de vele immigranten uit Italië. De route zou naar Chos Malal, een stoffig woestijnstadje, te bereiken via een lange stoffige gruisweg waarop je max. 40 km per uur kan rijden. Je neus zit potdicht na een uurtje. De haarspeldbochten en de doorkijkjes maken het rijden leuker. In Chos Malal een lange rij bij de benzinepomp, maar de lengte komt vooral door het \'gemak\' waarmee je wordt bediend (je mag nergens zelf tanken). Maar niemand heeft haast dus wij ook niet. Opnieuw rare prijzen met uitschieters naar boven. Het komt volgens ons door een nieuw \'ontdekt\' toeristengebied waardoor men zichzelf op de kaart zet of denkt te zetten. De folders liggen bij bosjes klaar en hippe jongeren bemensen de turist informaciones. Ze kunnen je weinig meer vertellen dan je zelf kunt zien. Argentinië is dol op eenrichtingstraten waarbij je pas twee blokken later weer kan afslaan in de gewenste richting. Straatnamen zijn wel overal hetzelfde, de hoofdweg heet vaak 25e Mayo en het hoofdplein Plaza Martin of zoiets. Na enkele rondjes vonden we een proper en zeer betaalbaar hotelletje, iets van de hoofdstraten af. Laat dat echter geen biet uitmaken wat het nachtelijk weekend lawaai betreft... Geen idee wat ze doen, er valt weinig te beleven, maar ze blijven rondrijden zonder uitlaat en je hoort ze tot 4 uur buiten praten. Het went wel, want wij storten meestal in na de avondmaaltijd om 21.30 uur...
Chos Malal noemen we voortaan Chos Halal. Sta je lekker einde middag een broodje te smeren bij een rivierbedding, met uitzicht op een enorme geitenkudde, wordt er live geslacht! Het gaat rap met een mes maar toch, ik ga voortaan niet meer op een muurtje rondom plantsoentjes zitten.... Ik weet nu wat er zoal gebeurt.
Vanmorgen vroeg weg, verder naar de provincie Mendoza. Het eerste deel een prachtige asfaltweg. Al snel zagen we vulkaan Tromen liggen. Je kan ook binnendoor rijden, hetgeen we voorgaande keren wel deden, maar dat weggetje is enorm slecht en duurt heel lang. Zelfs voor 4x4 scheen het nu bijna ondoenlijk. En we moesten nog ver door, niet zeker wetend of de hele route naar Bardas Blancas geasfalteerd zou zijn. Je zou het kunnen verwachten na zoveel jaren?
Hans bleef optimistisch, ik realistisch. En zo gingen we weer met lichte tegenzin over van nieuw asfalt op gruis, soms aardig geschraapt maar bij vlagen veel puntige stenen of diepe gaten temidden van oude resten asfalt. Wil niets zeggen over de omgeving want die is zeer kleurrijk, je ziet veel verschillende soorten vulkanen en her en der liggen zwarte lavabommen die ooit zijn uitgespuwd door een vulkaan. Bij Tromen zelf zie je vooral waar de lava gestroomd heeft en gestold is. De hoogte ervan is onvoorstelbaar, kan je nagaan wat zo\'n uitbarsting teweeg brengt.
Na een lange hobbelige rit in de warmte (25 graden) kwamen we in Bardas Blancas, het woord plaatsje is teveel gezegd. Er ligt een hosteria waar we ooit in het donker belandden en een stapelbedje voor 3 euro kregen. Een vissersverblijf, maar nu was het dicht wegens verbouwing. Helemaal niet erg, al was de omgeving geologisch gezien erg interessant, maar dat is het elders ook.
We reden nog een stukje richting Chili vanuit Bardas omdat het een nieuwe weg was met prachtige rotsen. Daarna besloten om toch naar Malarguë door te kachelen, al wilden we dat pas morgen doen.
Malarguë heeft een hele lange hoofdstraat van kilometers lang, druk ook en lawaaierig. We reden even van de weg af naar een golfbaan, met een luxe hotel waar momenteel geen klandizie is en een laagseizoen prijs geldt voor een luxe kamer met balkom en jacuzzi. In verhouding niet erg veel duurder dan het overprijste centrum waar we nog wel hotelletjes bekeken maar dat bleek voor de vorm. We blijven 2-3 nachten en gaan van hieruit trips maken hopen we.