De dag begon mistig maar in de loop van de ochtend trok de nevel weg uit het landschap. We hadden alle tijd want er stond maar één ritje op het programma, die naar vulkaan Lanin, 3776 meter hoogte en zichtbaar vanaf grote afstand vanaf elke route. De weg is pakweg 70 km totaan de Chileense grens waarvan de eerste 80% is geasfalteerd. In het begin veel grasland, een soort steppes. We zagen een aantal kuddes herten, ieder met een eigen bok die weer luidkeels stonden te brullen. We dachten nog een onderlinge vete te gaan meemaken maar dat bleef uit, er is voldoende ruimte in dit land. Gieren zie je ook in allerlei soorten en maten, wij zagen vanmorgen zwarte gieren die hun vleugels zaten te warmen aan de zon die door de nevel heen brak. De lucht knalde open en werd strakblauw, daardoor kwamen de herfstkleuren weer prachtig uit. Het was weer een beestenbende, met angorageiten en merinoschapen. Onvoorstelbaar dik zijn die vachten, alsof er iemand binnenin zit.
Halverweg werd het landschap kaler en droger. Vanaf daar steeds meer auracaria\'s. We zijn vaak gestopt om van het landschap te genieten, behalve enkele passerende auto\'s was het weer doodstil. Een graad of 21 maar kil in de schaduw. Indian Summer.
Vlak voor de de Chileense grens en de douane, boog nog een weggetje naar rechts naar Lago (meer) Tromen. Een kronkelig zandweggetje door de bamboestruiken, een watertje en op het einde een fantastisch uitzicht. En eeuwenoude kronkelige bomen, je blijft er foto\'s maken zo mooi.
Rond half twee langzaam aan terug gereden en ergens bij een picknickplek met bankjes en tafeltjes (zeldzaam) gestopt om broodjes te eten. Ach, niet elke maandag is vervelend toch? Nog een nachtje in Junin en dan verder via Alumine om daarna een nieuwe weg richting de Chileense weg uit te proberen en waar mogelijk een nacht te blijven. Als het niet lukt, rijden we door naar Zapala.