Esteros del Iberá
De rijdagen tussen de Iguazu en de Esteros del Iberá zijn het vermelden amper waard. De omgeving was vlak en we hadden behoorlijk noodweer onderweg. Blij dat we in Mercedes waren, aan de rand van het enorme moerasgebied Esteros. Iberá betekent helder water. Het totale gebied omvat 20.000 km2. Het is een belangrijk zoetwaterreservoir van Zuid Amerika. Tegelijk is dat een potentiële toekomstige bedreiging, namelijk, dat de moerassen worden opgeofferd voor drinkwater. Eeuwig zonde van de biodiversiteit. Beroemd vanwege de capibara, maar ook om de kaaimansoorten zoals de yakaré en ruim 350 verschillende vogelsoorten. Gelukkig staat het gebied op een bekende internationale beschermingslijst van wetlands. Tot zover de feitjes.
Wij vertrokken vanuit Mercedes via een lange weg van 115 km naar Colonia Carlos Pellegrini. Begin was even asfalt, daarna klei en aangezien het pas flink geregend heeft, kan je meestal maximaal 40 km per uur rijden. Of je moet een 4x4 zijn, zoals de hufters die ons met grote snelheid passeren en niet alleen ons in gevaar brengen, maar ook letterlijk dieren doodrijden. We zagen het gebeuren. Heel afschuwelijk, de waarschuwingsbordjes hoeven ze niet voor toeristen neer te zetten!
De weg was een doel op zich. Je ziet onderweg al genoeg moois. Het begon met emoes. daarna kuddes paarden en koeien met hun gaucho\'s; ineens onze eerste capibara, liggend aan een meer. Het grootste knaagdier ter wereld, en net zo\'n apart uiterlijk (vooral de kop) als een eland. Ze kunnen uitstekend zwemmen maar liggen graag te zonnen. Als je goed keek, ontdekte je er steeds meer. Met de verrekijker waren ze helemaal goed te zien. We wisten toen nog niet dat we er heel veel meer zouden zien. En heel veel vogels, groot en klein. Veel roofvogels maar ook diverse soorten reigers en ooievaars. Verschillende spechtensoorten en ijsvogels. En veel andere gekleurde exemplaren waarvan de soorten en namen niet kennen. Je kijkt je ogen uit.
Vervolgens overstekende capibara\'s, of zonnebadende types in de modder van de berm. Het kan allemaal. Ze blijven leuk om te observeren. Opeens passeerden ook wat herten. Idyllische taferelen met al dat water, de kleurige planten, een zonnetje en al dat groen. Soms kom je ogen en handen (om te filmen en fotograferen) tekort. Drie uur later stonden we bij het Laguna del Ibera, bij het bezoekerscentrum. Daar graasden ook capibara\'s, alsof ze waren ingehuurd! In de bosjes erachter zitten brulapen. We zagen er eentje.
Je rijdt Pellegrini binnen via een houten brug die een enorm lawaai maakt als je over de losse planken hobbelt. Hoe eko is dat? Pellegrini kent een aantal topsegment lodges die pakkettrips verkopen voor hoge bedragen. Je kan er verder weinig anders, je bent afhankelijk van anderen en dat haten wij. We bezochten eerst de fraaie camping Ibera aan het meer. Mooi gras, prachtig aangelegd en op het oog goede voorzieningen. Maar we hadden ook de sleutel van een buitenhuisje van de eigenaars van het Bed and Breakfast in Mercedes gekregen. Dit huisje lag pal naast zo\'n sjieke lodge. Helaas was het huisje muf en vies en we stonden in 2 minuten weer buiten. Waarschijnlijk waren de eigenaars al een tijdje niet meer zelf geweest... Een dompertje, want we (=Hans) zouden zelf koken en hadden eten bij ons. Terug naar de camping, daar kan je alleen grillen want Argentijnen eten alleen vlees. Sta ik daar met die vegakerel van me... We zaten er wel lekker aan de overdekte picknicktafels. Weer vogeltjes kijken. Gevraagd of we de volgende ochtend een boottochtje van twee uur konden doen. Ja, dat zou kunnen. Om 8 uur en om 10 uur. Om 8 uur zei Hans, want voor vogelspotting moet je vroeg zijn. De slechte maaltijd \'s avonds in het enige tentje waar je kon eten in die negorij namen we op de koop toe. We genoten van de sterren en lagen vroeg in ons nest. Opvallend detail: \'s nachts kroop een tarantula rond bij de toiletgebouwen...
Wij stonden op om 7 uur en stonden in de vertrekstand om 7.45 uur. De campingbeheerder arriveerde. Hij liet weten dat de tochtjes starten vanaf 10 uur, de gidsen waren er nog niet eens en zei hij, \'het was koud geweest en dan zie je \'s ochtends vroeg geen dieren\'. Rare vogels die Argentijnen.
Een half uur later kwamen verschillende jongemannen met verschillende taken. Denk je net een nieuwe belofte ontfutseld te hebben: vergeet het maar. Ze doen lekker wat ze zelf willen. Afspraken over tijd betekenen niets in dit (platte)land. We noemen het voortaan Latijns Afrika. We besloten dat we zo niet behandeld willen worden en zagen definitief af van de boottrip. De zon was dit keer niet de grootste belemmering, maar het tijdstip. We zouden hooguit nog kaaimannen kunnen zien. Laat zo\'n type nu net op commando bij de steiger verschijnen. Hoppa, ook op de foto. Iedereen zegt dat ze schuw zijn maar ik vertrouw de krokobeesten voor geen meter of het moet een tasje zijn.
Na een lekker broodje aan het water, reden we rond 11 uur terug naar Mercedes. We zagen weer heel veel dieren, ook kaaimannen in het groen langs de weg. Een hoogtepuntje waren drie kleine capibara\'s die de weg overstaken en door het riet naar het water scharrelden. Samen gingen ze zwemmen, dat kunnen ze erg goed. Een stuk later bij een groter meer zagen we een enorme kolonie (geen idee of dat past bij capibara\'s) aan het water liggen. Er waren heel veel jonkies bij. Stonden we allebei met een digitaal apparaat dit tafereel vast te leggen, bleek dat er volop gepaard werd. Deze club wordt niet met uitsterven bedreigd. Een heuse EO- natuurfilm (Ger, die mag je lenen).
Nu hangen we tevreden op de veranda in Mercedes bij onze B&B. Het aftellen is een feit, de laatste dagen gepland. Of we nog wat te melden hebben voor onze site, kan ik niet beloven, maar je weet maar nooit.